POZ dwóch prędkości. Dokąd zmierza opieka koordynowana?

I nie na wszystkie udało się uzyskać odpowiedź. Ministerstwo Zdrowia przedstawiło – oszczędną, jak oceniali zwłaszcza przedstawiciele strony społecznej – informację na temat stanu wdrażania opieki koordynowanej, którą pacjentom oferuje ok. 2,9 tysiąca podmiotów, czyli mniej więcej połowa wszystkich świadczeniodawców POZ. Jak mówił wiceminister Tomasz Maciejewski, ok. 70 proc. tej grupy gwarantuje pacjentom dostęp do przynajmniej trzech ścieżek opieki koordynowanej z sześciu istniejących (diabetologiczna, endokrynologiczna, kardiologiczna, alergologiczna, pulmonologiczna i nefrologiczna).

Zarówno przedstawiciele resortu zdrowia jak i organizacji pacjentów podkreślali, że opieka koordynowana się sprawdza – tam, gdzie funkcjonuje, NFZ widzi mniejszą częstotliwość wizyt w AOS czy na szpitalnych oddziałach ratunkowych, choć trudno o podanie mierzalnych wskaźników ze względu na różnorodność i płynność grup pacjentów, korzystających z tej formy opieki. Zadowolenie pacjentów widać z kolei w wynikach badań, jakie przeprowadziła Fundacja My Pacjenci. Dlatego eksperci pracują nad kolejnymi ścieżkami: dla pacjentów z otyłością (jak mówiła prof. Agnieszka Mastalerz-Migas, konsultantka krajowa w dziedzinie medycyny rodzinnej, rozważana jest zarówno odrębna ścieżka, jak i włączenie otyłości do już istniejących ścieżek – diabetologicznej, endokrynologicznej czy kardiologicznej) i pacjentów z dolegliwościami narządu ruchu (częsty problem, generujący dużą liczbę zwolnień chorobowych). Trwają też prace nad ścieżką pacjenta po zakończonym leczeniu onkologicznym, w opiekę nad którym – tu eksperci są zgodni – powinien, na określonym etapie, zaangażować się również POZ.

Jednym z kluczowych problemów, jakie omawiano, jest narastająca nierówność w dostępie do świadczeń zdrowotnych, jaką generuje istnienie „POZ dwóch prędkości”. Występują duże różnice między regionami, jeśli chodzi o odsetek podmiotów gwarantujących opiekę koordynowaną, ale są też różnice w ramach poszczególnych województw, a w szczególnie trudnej sytuacji są mieszkańcy terenów wiejskich. Z jednej strony podczas posiedzenia padło wyraźne zastrzeżenie, że nie ma pomysłu, by opiekę koordynowaną wdrożyć w POZ obligatoryjnie, z drugiej – nie ulega wątpliwości, że POZ pozostający poza modelem koordynacji musi zostać wzmocniony, ale powinny być też zastosowane zachęty, by przynajmniej część podmiotów zdecydowała się na zmianę. Temu mają służyć uruchamiane projekty z funduszy europejskich. Prof. Mastalerz-Migas mówiła też o możliwości poszerzenia panelu badań, jakie może pacjentom zlecać lekarz POZ.