Specjaliści z UCK uratowali pacjenta z masywną zatorowością płucną po długotrwałym zatrzymaniu krążenia
Opublikowano 18 listopada 2026 11:45
13 września 2026 r. personel Klinicznego Oddziału Ratunkowego UCK otrzymał informację, że zespół gdańskiego pogotowia ratunkowego w składzie Monika Matynia i Piotr Wawoczny jest
u młodego pacjenta, u którego doszło do zatrzymania krążenia. Pierwotnie ratownicy medyczni byli wezwani do duszności. Dysponowali również informacją, że kilka tygodni wcześniej 32-latek przeszedł operację ortopedyczną, która była skutkiem skomplikowanego złamania nogi.
– Szpital, w którym mężczyzna miał wykonany zabieg i który miał go przyjąć, ze względu na dużą liczbę chorych i inny nagły przypadek, nie mógł tego zrobić. Wówczas dyspozytor skontaktował się z nami. Zorganizowaliśmy zespół i czekaliśmy w shock roomie (wyznaczone miejsce na oddziale ratunkowym przeznaczone do natychmiastowego ratowania pacjentów w stanie bezpośredniego zagrożenia życia). Pierwsze zatrzymanie krążenia nastąpiło o godz. 13:05, kiedy ratownicy robili EKG w domu pacjenta. O 14 z minutami był już u nas, zaintubowany i w zasadzie jak tylko dotarł do UCK, doszło u niego do kolejnego zatrzymania krążenia – relacjonuje dr n. med. Tomasz Łopaciński z Klinicznego Oddziału Ratunkowego UCK, konsultant wojewódzki w dziedzinie medycyny ratunkowej. – Niezwłocznie podjęliśmy resuscytację, szybko staraliśmy się wykluczyć odwracalne przyczyny zatrzymania krążenia. Wiedząc o urazie, mając na względzie wykonany zabieg oraz objawy przed zatrzymaniem krążenia wysunęliśmy głębokie podejrzenie, że doszło do masywnej zatorowości płucnej – dodaje lekarz.
Przeprowadzono dalszą diagnostykę. Obecny na oddziale kardiolog wykonał echokardiografię, która wykazała poszerzenie prawej komory serca, co jest pośrednim znakiem zatorowości płucnej.
– Gdy doszło do kolejnego zatrzymania krążenia u mężczyzny, wiedzieliśmy, że dotychczas prowadzone działania przez zespół gdańskiego pogotowia były prowadzone prawidłowo, ale nie przyniosły skutku. Mam na myśli resuscytację przedszpitalną, która była prowadzona przez
ratowników i była prowadzona bardzo dobrze. Mimo że kilkukrotnie dochodziło do zatrzymania krążenia z krótkim powrotem spontanicznego krążenia pomiędzy, nie było tutaj czasu no-flow (to okres, w którym krew w ogóle nie krąży w organizmie pacjenta, występuje od momentu wystąpienia zatrzymania krążenia do rozpoczęcia jakichkolwiek uciśnięć klatki piersiowej; najczęściej to kluczowy czynnik determinujący szanse na przeżycie oraz późniejszy stan neurologiczny człowieka). W trakcie trwania resuscytacji dodatkowo mierzona kapnografia (poziom dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu) wskazywała na prawidłowo prowadzone działania – dopowiada dr Łopaciński.
Ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia, i potencjalnie odwracalną przyczynę, do ratowania pacjenta zaangażowano wielospecjalistyczny zespół złożony z: lekarzy medycyny ratunkowej, ratowników medycznych, anestezjologów, kardiologów, kardiochirurgów, zespołu pracowni hemodynamicznej oraz personelu pielęgniarskiego i technicznego.
Po konsultacji z kardiochirurgiem lek. Nikodemem Ulatowskim i kardiologiem inwazyjnym dr. n.med. Grzegorzem Żukiem zdecydowano, że 32-latek będzie podłączony do ECMO (urządzenie do pozaustrojowego utlenowania krwi), które tymczasowo przejmie funkcję niewydolnego układu krążenia i oddechowego, a następnie przeprowadzi się u niego trombektomię, czyli mechaniczne usunięcie skrzeplin z płuc, które doprowadziły do zatorowości i zatrzymania krążenia.
– Zespół założył ECMO żylno-tętnicze, z powodu niewydolnego serca. Dzięki tym działaniom udało się ustabilizować pacjenta. Potwierdziliśmy masową zatorowość – „wyłączone” było całe, prawe płuco. Kardiolodzy interwencyjni wykonali skuteczną trombektomię i udało się przywrócić przepływ krwi przez naczynia płucne. Po wykonanym zabiegu, z bardzo dobrym efektem hemodynamicznym, rokowania były niepewne, ale mimo wszystko liczyliśmy na pozytywne zakończenie – wspomina lekarz medycyny ratunkowej.
Pacjent niemal od razu po zabiegu zaczął reagować – otwierać oczy i wykonywać polecenia. Lekarze zdecydowali jednak, żeby utrzymać go jeszcze w sedacji, ponieważ nadal nie wiadomo było, czy i jak duże były u niego deficyty neurologiczne. W następnej dobie 32-latek był już wybudzony, ekstubowany i po badaniach przekazany na oddział Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego, a finalnie wypisany ze szpitala.
– W międzyczasie poszedłem go odwiedzić. Początkowo miał jeszcze luki w pamięci, ale to było najmniejszym problemem. Z całej sytuacji wyszedł bez większych deficytów neurologicznych,
a przypomnę, że łącznie był reanimowany ponad 75 minut! – mówi dr Łopaciński.
Lekarze uważają, że przyczyna grożących śmiercią problemów pana Piotra może tkwić w okresie pooperacyjnym i profilaktyce przeciwzakrzepowej. – Operację miał przeprowadzoną w jednym
z gdańskich szpitali i ortopedycznie na pewno został prawidłowo zaopatrzony, łącznie z lekami przeciwzakrzepowymi, które pacjent brał, możliwe natomiast, że dawka standardowa była dla niego niewystarczająca. W tym miejscu warto podkreślić, że istotnym utrudnieniem w udzielaniu pomocy panu Piotrowi były warunki lokalowe i ograniczenia architektoniczne budynku. Pacjent
mieszkał na 7. piętrze, a niewielkie rozmiary windy oraz ograniczona mobilność po przebytym złamaniu dodatkowo komplikowały działania ratunkowe. Transport pacjenta do ambulansu, prowadzony w trakcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, wymagał zaangażowania strażaków, którzy wsparli zespół ratownictwa medycznego – dodaje dr Łopaciński.
Szacuje się, że w Polsce niespełna 7-10 % procent osób przeżywa pozaszpitalne zatrzymanie krążenia, dlatego przypadek 32-latka należy traktować jako duży sukces, a nawet coś więcej.
– To wszystko można rozpatrywać trochę w kategorii cudu, że ta sytuacja tak się zakończyła. Po pierwsze bardzo efektywnie została przeprowadzona reanimacja przedszpitalna i to, że pan Piotr trafił akurat do nas i to szybko, mimo pewnych problemów transportowych i logistycznych, przyczyniło się do pozytywnego zakończenia. W UCK już od dłuższego czasu funkcjonuje zespół szybkiego reagowania w zatorowości płucnej (PERT) i ponownie przekonaliśmy się, że dostępność ECMO, obecność specjalistów, którzy mogli go podłączyć i wykonać mechaniczną trombektomię, oraz szybkość współpracy z Klinicznym Oddziałem Ratunkowym i trafność podejmowanych bez zawahania decyzji skutkują sukcesem w postaci wyleczenia pacjenta. Chciałem jeszcze raz bardzo podziękować wszystkim osobom, które były i nadal są zaangażowane w opiekę nad panem Piotrem, gdyż przed nim jeszcze długa droga do pełnego powrotu do zdrowia, ale wszystko wskazuje na pozytywne zakończenie tej historii – podkreśla Tomasz Łopaciński.
Masywna zatorowość płucna należy do najpoważniejszych stanów zagrożenia życia. Wczesne rozpoznanie objawów, takich jak nagła lub narastająca duszność, ból w klatce piersiowej czy omdlenie, oraz szybkie wezwanie pomocy medycznej mogą mieć kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta.
– Jeżeli pojawiają się wyraźne dolegliwości – nie mam tu na myśli drobnego dyskomfortu, ale na przykład utrzymujący się ból w klatce piersiowej i trudności w nabraniu powietrza, duszność, wyraźny spadek tolerancji wysiłku czy sytuację, w której chory nie jest w stanie spać na leżąco z powodu uczucia „zatykania” lub wręcz duszenia się – to jest moment, w którym należy wezwać pogotowie, a nie korzystać ze standardowej ścieżki diagnostycznej. Taki stan może w każdej chwili gwałtownie się pogorszyć, a kondycja pacjenta w ciągu kilku minut może stać się krytyczna i prowadzić do zmian, które będą już bardzo trudne do odwrócenia – apeluje dr Tomasz Łopaciński.
W procesie leczenia brały udział również:
– lek. Andrzej Lubiewski, rezydent medycyny ratunkowej z KOR-u,
– Iwona Bąk, pielęgniarka z Pracowni Hemodynamicznej,
– dr Natasza Gilis-Malinowska, kardiolog z Kliniki Kardiologii „J” i Poradni Zakrzepowo-Zatorowej
inf pras












