Dwanaście mgnień 2025 roku – kwartał III

Warto przeczytać

Dwanaście mgnień 2025 roku – kwartał I

Warto przeczytać

Dwanaście mgnień 2025 roku – kwartał II

Lipiec

Usunięcie Izabeli Leszczyny z rządu trudno uznać za zaskoczenie, sensacją było natomiast nazwisko jej następczyni. Jolanta Sobierańska-Grenda przyszła do MZ spoza polityki, natomiast z ogromnym doświadczeniem w zarządzaniu szpitalami. Premier wymianę mógł przedstawić jako zmianę koncepcji: mniej polityki, więcej merytoryki. I tak zrobił, zapowiadając całkowite odpartyjnienie resortu zdrowia, czyli pozbawienie koalicjantów stanowisk wiceministrów. Nie wszyscy uwierzyli, ale w po wakacjach słowo stało się ciałem, kierownictwo resortu niemal w całości zmieniono (i zredukowano).

Nowej szefowej niełatwego przecież resortu premier osobiście dorzucił kłodę pod nogi, w krótkiej wypowiedzi obiecując, że rząd będzie podejmował decyzje, które sprawią, że się poprawiać sytuacja pacjentów, nie zaś lekarzy. Na pewno nie lekarzy. Zarówno fałszywa alternatywa jak i wskazanie jednej grupy zawodowej zostało odebrane jako atak (i trudno mówić o przewrażliwieniu), zwłaszcza że nie był to odosobniony lapsus – kilka dni wcześniej Donald Tusk zapowiadał to samo z trybuny sejmowej, występując o wotum zaufania do rządu. Lekarze nie mieli wątpliwości, że politycy chcą przerzucić odpowiedzialność za pogłębiający się kryzys w systemie i ewentualne perturbacje z dostępnością do świadczeń na pracowników ochrony zdrowia, wskazując jako źródło wszelkiego zła ich zarobki, wraz z gwarantującą podwyżki ustawą o minimalnych wynagrodzeniach.

Sierpień

Przed przerwą wakacyjną parlament uchwalił tzw. ustawę szpitalną. Po kilku nieudanych próbach ustawa stała się faktem – niewiadomą pozostawała tylko decyzja prezydenta. Karol Nawrocki zaskoczył, bo ustawę – nie bez zastrzeżeń – podpisał. Przypisywano to (nie bez racji) bardzo dobrym relacjom między minister Jolantą Sobierańską-Grendą a głównym doradcą prezydenta ds. zdrowia, prof. Piotrem Czauderną (który w grudniu został szefem prezydenckiej Rady Zdrowia. Karolowi Nawrockiemu weto (albo przynajmniej odesłanie do Trybunału Konstytucyjnego) ustawy suflowały centrale związkowe, w tym NSZZ Solidarność, ale głowa państwa zaufała doradcom oraz tym ekspertom, którzy zwracali uwagę, że ustawa nie daje realnie większych możliwości niż zastany stan prawny. Coś ułatwia, ani niczego ani nie narzuca, ani nie przesądza. Podpis, można powiedzieć, zmienia rzeczywistość o tyle, że zadaje kłam twierdzeniom o „wetomacie”.

Wrzesień

Dopiero pod koniec września, po blisko dwóch miesiącach od objęcia stanowiska, minister zdrowia – już z nowym kierownictwem MZ – przedstawiła swoją strategię i priorytety. I po raz pierwszy wybrzmiało bardzo mocno, że podstawowym zadaniem musi być ustabilizowanie finansów NFZ. Po raz pierwszy oficjalnie podano też twarde liczby: luka finansowa AD 16 mld zł, luka finansowa na przyszły rok – 23 mld zł. Ponad to, co zostało już wpisane do planu finansowego (nota bene niezaakceptowanego przez ministra finansów). Staje się oczywiste, że konieczne będą daleko idące cięcia po stronie kosztów, bo realnych perspektyw na zwiększenie przychodów – zwłaszcza przychodów ze składki zdrowotnej – nie ma.