Polityka lekowa krótko i zwięźle

Żyjemy krócej niż inni, a jako pacjenci szybciej stajemy się ludźmi niezdolnymi do pracy i samodzielnego funkcjonowania w państwie /SM, cukrzyca, RZS, onkologia itd./.

Za główne czynniki ograniczające dostęp do leków dla Polek i Polaków uważa się:

-   rosnące dopłaty dla pacjentów do leków refundowanych;

-   ograniczoną refundację nowoczesnych produktów leczniczych. Opóźnienia w zależności od rodzaju leku wynoszą od 3 do 7 lat;

-   utrudnienia w państwowej służbie zdrowia w aplikacji pacjentom leków przywożonych prywatnie do Polski z rynków europejskich, USA, Kanady;

-   uniemożliwienie tzw. dopłaty pacjenckiej do różnicy ceny pomiędzy lekiem akceptowanym przez NFZ a lekiem niezbędnym stosowanym ze wskazań terapeutycznych w leczeniu szpitalnym;

-   braki leków w aptekach/zadziwiająca nieporadność administracyjna Państwa Polskiego/;

-   brak powiązania dostępu do leku z dostępem do badań diagnostycznych/cytomolekularnych, genetycznych/ukierunkowujących  następczą ordynację leku celowanego w personalizowanej medycynie;

-   brak jednakowej dostępności do leku, niezależnej od posiadanego kodu geograficznego polskich pacjentów/pacjent z Poznania ma być tak samo leczony jak pacjent ze wsi pod Krasnymstawem. Pacjent nie może być ofiarą niewydolności organizacyjnej NFZ/;

-   niemrawość urzędnicza w organizacji leczenia w ramach programów lekowych w tym dla seniorów i szczególnie u pacjentów kończących w trakcie terapii 18 lat/przejście z obszaru przepisów dla dzieci i młodzieży do przepisów dla dorosłych/;

-    opóźnianie terminu podania istotnego leku i przesuwanie go do terapii III lub IV rzutowej gdy organizm chorego jest już bardzo słaby, a choroba całkowicie wymyka się spod kontroli;

-   brak w prawie polskim możliwości  refundacji warunkowej z równoczesnym monitorowaniem efektywności kosztowej i klinicznej leku w polskiej populacji;

-   brak dostosowania polskiego prawa farmaceutycznego do  europejskich programów dostępu do leków w sytuacji niezastąpionej potrzeby medycznej:
1/ compassionate use - program współczucia/ działanie humanitarne, dostęp do leku pomagającego pacjentowi nie zrekrutowanemu do badania klinicznego,  
2/expandable use - kontynuacja leczenia produktem niedopuszczonym do obrotu, z badania klinicznego,  niosącym udokumentowaną pomoc byłemu uczestnikowi tego badania ,
3/ treatment on named patient basis - dostęp do niezarejestrowanego leku na imienny wniosek składany przez lekarza prowadzącego.  Procedura w odróżnieniu od obu wymienionych powyżej nie jest związana z badaniem klinicznym w tle/.
4/ procedura dla AOTMiT breakthrough therapy - terapia przełomowa- szybka ścieżka decyzji refundacyjnych, przyspieszona ocena na wzór szybkiej ścieżki decyzji rejestracyjnej.
5/ adaptive pathways - ścieżka adaptacyjna - to koncepcja wprowadzenia większej elastyczności w granicach istniejących przepisów prawnych w interesie chorego.
Niezaspokojona potrzeba medyczna - unmet medical need  to sytuacja gdy nie mamy czym leczyć pacjenta, niezadowalająca jest stosowana diagnostyka, prewencja, leczenie właściwe.  
O niezadawalającej potrzebie medycznej mówimy także, gdy pojawia się np. nowy lek o znaczącej korzyści terapeutycznej w stosunku do już stosowanych.

Mocno wierzę w zmiany w polityce lekowej, czekam na realistyczny terminarz zmian.
Czekam na jasny prosty przekaz co można zrobić szybko, co np. za dwa lata, a czego zrobić się nie da. Chciałbym też by kwestie związane ze zdrowiem Polaków stały się przedmiotem ponadresortowej debaty. W coraz większej liczbie krajów UE wyzwania związane ze zdrowiem obywateli traktuje się jako element bezpieczeństwa narodowego. Czas by przyznać zdrowiu Polaków taką rangę.