Z tego wniosku nie będzie dymisji

Czy powinny, to już zupełnie inna kwestia. Niedostatki w obszarze dialogu i relacji resortu zdrowia z szeroko rozumianą stroną społeczną są tajemnice poliszynela i fakt, że jedna grupa zawodowa – pielęgniarki i położne – tylko sporadycznie (może poza Krystyną Ptok, przewodniczącą OZZPiP) zgłasza zastrzeżenia, niewiele zmienia. W tym tygodniu opinia publiczna znów usłyszy kilka słów na temat „dialogu”, tym razem od przedstawicieli środowisk skupionych wokół centrów zdrowia psychicznego i można się tylko domyślać, że nie będzie to „miód na serce”. Tak, za zmiany w psychiatrii również odpowiada wiceminister Katarzyna Kęcka.

Oczywiście, na sprawę można popatrzeć wyłącznie przez pryzmat komunikatów MZ w sprawie kontroli dotacji: samorząd lekarski, ściśle mówiąc, Naczelna Izba Lekarska, uchyla się od kontroli, „nie współpracuje”, po ujawnieniu tego faktu kieruje do KPRM wniosek o dymisję wiceminister, która prowadzi sprawę. Zapewne lekarze mają coś do ukrycia.

Zawirowania wokół kontroli nie mogą (nie powinny) przysłaniać szerszego kontekstu – tak fatalnych relacji między resortem a partnerami społecznymi już dawno nie było. Stwierdzenie „nigdy” byłoby przesadą, ale na pewno na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat ze świecą by szukać przykładów. Jeśli wiceminister odpowiedzialny za ten newralgiczny obszar „nie dowoził”, relacje ratował szef – lub szefowa – resortu. Jeśli szef resortu nie był mocny w obszarze kompetencji miękkich, porozumienia szukał jego zastępca lub zastępcy. Dziś rozmowy z resortem zdrowia – słychać to od przedstawicieli różnych branż i środowisk – przypominają upiorną zabawę w głuchy telefon. Niektórzy mówią dosadniej – rozmowę ślepego z głuchym o kolorach. Nawet jeśli to niepoprawne politycznie, trudno. Niepoprawne jest takie prowadzenie dialogu, nie zaś nazywanie rzeczy po imieniu. Jeśli ktoś nabędzie wątpliwości, powinien sięgnąć choćby do relacji z rozmów na temat zmian w kształceniu podyplomowym i wymiany zdań między przedstawicielami młodych lekarzy i studentów kierunków lekarskich a reprezentującą resort zdrowia… tak, wiceminister Katarzyną Kęcką.

Dialog nie oznacza spełniania oczekiwań, żądań, postulatów. Ministerstwo ma prawo – wręcz obowiązek – patrzenia na sprawy publiczne z innej perspektywy niż poszczególne organizacje czy nawet całe grupy zawodowe. Jednocześnie jednak trudno nie zauważyć, że w chór tych, którzy zgłaszają zastrzeżenia do obecnie prowadzonego dialogu, nie wpisują się jedynie pojedyncze środowiska, pojedyncze grupy zawodowe. Tych głosów jest zbyt wiele, by można było przejść nad nimi do porządku dziennego. To znaczy – można. I tak się prawdopodobnie stanie, co nie znaczy, że stanie się właściwie. I że nie będzie to miało negatywnych konsekwencji w bliższej lub dalszej (choć niezbyt odległej) przyszłości.