„Bolek” – wychowawca lekarzy wojskowych

Dwunastego października, to w czasach słusznie minionych był Dzień Ludowego Wojska Polskiego – rocznica bitwy pod Lenino. Dla nas: studentów VIII Kursu WAM wiązało się to z postacią chorążego (później porucznika) Bolesława Sąsiadka – jednego z tych, którzy przebyli i przeżyli cały szlak bojowy od Lenino do Berlina.

Poszczególne roczniki WAM miały status batalionów, a każdy batalion musiał mieć dowódcę i szefa: podoficera odpowiedzialnego za zaopatrzenie zarówno w broń, jak i w mundury, gacie i podręczniki. Szefem naszego rocznika (i zresztą kilku poprzednich) był właśnie „Bolek”, jak go między sobą nazywaliśmy, mężczyzna wtedy zbliżający się do pięćdziesiątki. Jak nas, ciężko przerażonych przyjmował do wojska to się przedstawił: „dowódca to jest wasz ojciec, a ja to jestem wasza matka”. I rzeczywiście się nami opiekował: „moje chłopaki”, jak mawiał.

Jego przeszłość zdradzał mundur: wiele rzędów baretek wojennych odznaczeń i to, że choć na pagonach miał wtedy tylko jedną gwiazdkę, to na piersi miał dwie. Takie gwiazdki żołnierz dostaje za rany odniesione w boju.

Wiedzieliśmy, że nie ma wykształcenia. Nie rozmawiało się wtedy o wojnie ani o jego losach. Nie wiedzieliśmy, że był synem legionisty Piłsudskiego, którego ojciec nabył gospodarstwo na kresach we wsi, którą nazwano „Śmigłówka” na cześć jednego z kolegów i skąd jako chłopiec został wywieziony w okolice Archangielska do wyrębu sosen. Wiadomość o armii Andersa do niego nie dotarła, ale żeby się załapać na kolejną okazję szedł ponad 100 kilometrów pieszo przez tajgę. Był jednym z pierwszych nad Oką, przeżył Lenino, dotarł do Berlina, ale do Śmigłówki nigdy nie wrócił. Medycyny nas nie uczył, ale uczył nas szacunku dla drugiego człowieka.