Pasożyty malarii mogą wykorzystywać młode czerwone krwinki jako biologiczną tarczę chroniącą je przed działaniem najważniejszego leku przeciwmalarycznego. Najnowsze badanie opublikowane w "The Journal of Infectious Diseases" pokazuje, że o skuteczności terapii decydują nie tylko geny pasożyta, lecz także środowisko komórki gospodarza. Odkrycie może zmienić sposób postrzegania oporności na leczenie malarii i pomóc wyjaśnić, dlaczego część zakażeń utrzymuje się mimo prawidłowo prowadzonej terapii.
Młode krwinki chronią pasożyty malarii przed leczeniem. Naukowcy odkryli nowy mechanizm oporności na artemizyninę
Opublikowano 19 czerwca 2026 13:33
Z tego artykułu dowiesz się:
- Jak pasożyty malarii używają młodych czerwonych krwinek jako tarczy - nowa metoda obrony, która może zmienić sposób leczenia choroby.
- Dlaczego artemizynina, kluczowy lek przeciwmalaryczny, może być mniej skuteczna w przypadku pasożytów rozwijających się w młodych krwinkach - odkrycie zaskakujące nawet dla ekspertów.
- Jak środowisko komórki gospodarza wpływa na skuteczność terapii - zmiany w środowisku mogą być kluczowe w walce z opornością na leczenie.
- Jakie grupy pacjentów są najbardziej narażone na problemy z leczeniem malarii - dzieci, osoby z anemią i ci po utracie krwi to tylko niektóre z nich.
- Jakie zmiany w przyszłych terapiach mogą poprawić walkę z malarią - nowe podejście uwzględniające interakcje pasożyta z komórkami krwi gospodarza.
Naukowcy z BRIC-RGCB w Indiach wykazali, że pasożyty rozwijające się w retikulocytach są mniej wrażliwe na artemizyninę niż te znajdujące się w dojrzałych czerwonych krwinkach. Młode krwinki dostarczają im bowiem składników odżywczych, przeciwutleniaczy i enzymów ochronnych, które pomagają przetrwać stres wywołany leczeniem.
Badacze ustalili również, że efekt ten nie wynika ze zmian genetycznych pasożyta. Po przeniesieniu go do dojrzałych erytrocytów zwiększona tolerancja na lek znikała, co wskazuje na kluczową rolę środowiska komórki gospodarza.
Odkrycie może wyjaśniać, dlaczego część zakażeń malarią utrzymuje się mimo terapii, zwłaszcza u dzieci, osób z anemią oraz pacjentów po utracie krwi, u których poziom retikulocytów jest podwyższony.
Zdaniem autorów przyszłe terapie malarii powinny uwzględniać nie tylko samego pasożyta, ale także jego interakcje z komórkami krwi gospodarza.
