Prof. dr hab. n. med. Marcin Kozakiewicz, kierownik Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Medyk zmarł 29 maja 2026 roku w wyniku obrażeń odniesionych w tragicznym wypadku drogowym na autostradzie A1. Jego śmierć jest ogromną stratą dla środowiska medycznego, naukowego i akademickiego. Profesor pozostawił po sobie imponujący dorobek naukowy oraz grono uczniów i współpracowników.
Nie żyje prof. Marcin Kozakiewicz. Polska chirurgia szczękowo-twarzowa straciła wybitnego specjalistę
Opublikowano 2 czerwca 2026 09:45
Z tego artykułu dowiesz się:
- Tragiczna śmierć prof. Marcina Kozakiewicza - wybitnego chirurga, który zginął w wypadku drogowym, pozostawiając pustkę w polskim środowisku medycznym.
- Wypadek na autostradzie A1 - samochód, którym podróżował profesor, zderzył się czołowo z pojazdem jadącym pod prąd, raniąc także innych lekarzy.
- Imponujący dorobek naukowy - Kozakiewicz był autorem wielu publikacji oraz innowacyjnych rozwiązań w chirurgii szczękowo-twarzowej, kształcąc przyszłe pokolenia medyków.
- Ogromny wpływ na rozwój chirurgii - jego śmierć wywołała szeroki odzew wśród kolegów, którzy podkreślają jego znaczenie dla polskiej medycyny oraz edukacji.
Uniwersytet Medyczny w Łodzi oraz organizacje branżowe poinformowały o śmierci prof. Marcina Kozakiewicza, kierownika Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej UM w Łodzi. Profesor zmarł 29 maja po tragicznym wypadku, do którego doszło w nocy z 23 na 24 maja na autostradzie A1.
Samochód, którym podróżował wraz z innymi lekarzami wracającymi z kongresu stomatologicznego, zderzył się czołowo z pojazdem jadącym pod prąd. W wypadku rannych zostało także dwoje innych chirurgów szczękowo-twarzowych.
Prof. Kozakiewicz przez całe życie zawodowe związany był z Uniwersytetem Medycznym w Łodzi. Łączył działalność kliniczną, naukową i dydaktyczną, należąc do grona najwybitniejszych przedstawicieli polskiej chirurgii szczękowo-twarzowej. Specjalizował się m.in. w implantologii, regeneracji tkanek oraz nowoczesnych technikach leczenia i diagnostyki.
Był autorem licznych publikacji naukowych i innowacyjnych rozwiązań stosowanych w praktyce klinicznej. Aktywnie uczestniczył również w międzynarodowych projektach badawczych oraz kształceniu kolejnych pokoleń lekarzy.
Śmierć profesora wywołała szeroki odzew w środowisku medycznym, które podkreśla jego ogromny wkład w rozwój polskiej chirurgii szczękowo-twarzowej, działalność naukową oraz zaangażowanie w edukację młodych medyków.
