Niecudne manowce

Uwaga opinii publicznej koncentruje się wokół stawki maksymalnej, jaką rząd proponuje lekarzom – 240 zł za godzinę pracy. Obydwie strony sporu robią zresztą bardzo wiele, by właśnie ten element nie znikł z pola widzenia. Lekarze dolewają oliwy do ognia, przypominając na mniej lub bardziej nieszczelnych (nawet jeśli formalnie zamkniętych) grupach, ile za swoje usługi żądają hydraulicy, ślusarze czy fryzjerzy, z czego wielu komentatorów wyciąga wniosek, że wynagrodzenie rzędu 40 tys. zł brutto w wymiarze jednego etatu nie jest, zdaniem medyków, wynagrodzeniem godziwym a nawet – wystarczającym. Rząd (minister zdrowia) nie pozwala na wygaszenie tego wątku, od kilku dni powtarzając, że od stawki 240 zł za godzinę, jako maksymalnej, nie odstąpi.

Dyskusja zbacza zresztą na coraz większe manowce, które cudne są w piosence SDM („Jak po nocnym niebie sunące białe obłoki nad lasem…”), ale na co dzień oznaczają po prostu kłopoty. Premier zarzucił wędkę, przypominając, że lekarz, pracując na dwóch etatach, będzie mógł zarobić nawet 76 tys. zł i zupełnie przechodząc do porządku dziennego nad faktem, że lekarze nie powinni pracować na dwóch etatach, na pewno nie na dłuższą metę i że jednym z głównych wątków w dyskusji o patologiach obecnego stanu rzeczy jest brak ograniczeń (i monitoringu) czasu pracy lekarzy (i nie tylko). Rząd czas pracy chce monitorować, owszem – stąd propozycje usztywnionych grafików i minimalny wymiar pracy w jednym podmiocie leczniczym – ale o znaczących, a na pewno szybkich, jego ograniczeniach już tak głośno nie mówi.

Oczywistą przyczyną są konsekwencje redukowania liczby godzin, jakie lekarz może pracować. Ministerstwo Zdrowia zdaje się nie zauważać propozycji samorządu lekarskiego, by lekarskim tachografem objąć zarówno publiczny jak i prywatny sektor. Powód jest oczywisty: w połączeniu z maksymalną stawką w sektorze publicznym takie rozwiązanie wręcz skłaniałoby znaczącą część lekarzy do ograniczenia wymiaru pracy w systemie publicznym. Oczywiście, nie wszystkich – część specjalistów jest dużo bardziej od niego uzależniona, ale wystarczająco dużą, by publiczne podmioty odczuły i dolegliwości manowców i to, dokąd one prowadzą.

Gdzieś w tle majaczy zaś osławione: - Niech jadą! Można (trzeba?) się zastanawiać, gdzie są granice odporności zwłaszcza młodych lekarzy na atmosferę, jaka – dzień po dniu – kreowana jest przy zgodnej „współpracy” mediów, polityków i – również – części przedstawicieli środowiska lekarskiego, które z jednej strony dostarcza argumentów za stawianiem ostrych tez o „pazerności”, z drugiej – nie zawsze umiejętnie chce walczyć ze stereotypami. Kakofonia argumentów potęguje chaos i przynajmniej część opinii publicznej wierzy, że są lekarze, którym szpitale płacą 26 tys. zł za godzinę pracy.

Dyskusje na temat systemu i planowanych zmian powinny być – jak medycyna – oparte na dowodach, czyli – na faktach. Tymczasem zbyt często są oparte na interesach przez co sprowadzane są do pieniędzy. Czy to tych w fakturach za wykonaną pracę, czy też – za liczbę generowanych przez chwytliwy tytuł odsłon medialnych treści. Trudno się dziwić, że wędrówka po manowcach wydaje się nie mieć końca.